Areen

Naam: Areen

Geboortejaar: 1995

Taak binnen Romans Twelve: Alt en webredactie

Lid van Romans Twelve sinds: Januari 2015

Even voorstellen:

Van jongs af aan was ik al verslaafd aan zang en muziek. Mijn vader deelt dezelfde passie en leerde me op zevenjarige leeftijd de basis van piano spelen. Nu ben ik daar nooit echt goed in geworden, maar dat is een ander verhaal. Rond mijn negende ging ik op dwarsfluitles. 

Met zang durfde ik nooit echt wat te doen. Het was leuk voor in de klas en veilig in mijn kamer, maar daar hield het dan ook wel een beetje op. Ik was te onzeker om voor mensen te zingen. Naarmate ik ouder werd, kreeg ik wel iets meer zelfvertrouwen. Dit was alleen nog niet genoeg om me bijvoorbeeld aan te sluiten bij dat koor dat ik zo graag hoorde. 

Toonladder

In 2014 werd ik deel van een christelijke band, waar ik voornamelijk dwarsfluit speelde en later ook background ging zingen. Dankzij die band kwam ik in contact met een paar leden van Romans Twelve. Zij haalden mij over om in ieder geval een keertje te komen kijken. Die eerste avond was geweldig! De simpele toonladder die we als opwarmer zongen was al zo verschrikkelijk mooi! Ik wist meteen dat ik hier niet lang weg kon blijven. Ik was zo enthousiast dat ik eindelijk de gok durfde te wagen en dus deed ik binnen twee weken auditie.

Flash forward naar nu:
Niet alleen mijn muzikaliteit en zelfvertrouwen zijn gegroeid dankzij dit koor en de leden. Vooral mijn geloofsleven is enorm vooruit gegaan sinds ik (onder andere) deze mensen om mij heen heb.
Ik denk dat het heel belangrijk is om niet alleen christen te zijn, maar om je ideeën en overtuigingen te delen met andere mensen, ook als je het niet met elkaar eens bent. Ik heb veel mogen leren van mijn koorleden, dwars door al het muziek en lol maken heen. We bidden samen voor elke repetitie en dienst en we hebben eens in de zoveel tijd Bijbelstudies met elkaar. Dit maakt mij bewuster van wie God is en waarom het zo belangrijk is om dicht bij Hem te blijven leven.

Familie

Eén van mijn mooiste herinneringen is de dag dat we voor de vluchtelingen in het asielzoekerscentrum in Valkenburg mochten zingen. Om deze mensen met hun handen in de lucht uit volle borst ‘How great is our God’ mee te horen zingen na alles wat zij hebben meegemaakt, was zo’n mooi en puur moment. Ik werd toen nog bewuster van hoe geweldig onze God inderdaad  is. Het leerde mij dat door alle moeilijkheden heen (en deze verschillen per persoon) Hij altijd bij ons is om ons te sterken.

Romans Twelve is mij erg dierbaar omdat het aanvoelt als familie. Natuurlijk is niet iedereen mijn allerbeste vriend, maar ik kan met iedereen opschieten. Ik heb ook het idee dat iedereen voor mij klaar zou staan, mocht dat nodig zijn. Net zoals ik dat voor de anderen zou doen. We bidden voor elkaar en kunnen met onze problemen, maar ook met onze overwinningen bij elkaar terecht. Dat is wat het voor mij zo bijzonder maakt om er deel van uit te mogen maken.

Toevallig mocht ik een paar weken terug de band een keer versterken met mijn dwarsfluit. Zo kon ik “mijn” koor vanaf een afstandje bewonderen en dat maakte mij zo enorm trots en dankbaar. Om God op deze manier te mogen eren en mensen door middel van muziek en zang over Hem te mogen bereiken, is iets prachtigs. Dat is wat ik zeker wil blijven doen tot ik te oud ben voor Romans Twelve. En wie weet waar Hij mij daarna naartoe zal leiden!