Romans Twelve Recap: Overduin

Als Romans Twelve mogen wij regelmatig optreden. Dat vinden we ongelofelijk gaaf om te doen! Maar hoe gaat zo’n optreden eigenlijk in z’n werk? Iedere keer deelt iemand zijn of haar persoonlijke ervaringen. Deze keer neemt Willemijn (sopraan) jullie mee in haar beleving naar aanleiding van het optreden in Overduin op 26 november 2017.

Deze week hadden wij als Romans Twelve het voorrecht om in Overduin op verschillende afdelingen te zingen! Een paar keer paar jaar regelt Vincent dat wij het evangelie buiten de kerk mogen verkondigen door middel van wat wij doen.

Zondag zongen we voor ouderen met dementie en mensen met psychiatrische problematiek. Voor mij was dit extra bijzonder omdat ik als bewegingsmedewerker op Overduin met deze doelgroepen heb mogen werken. Nu mocht ik dus ook voor hen zingen!

Kersttruien en tranen

We mochten alvast in de kerststemming komen en kerstliederen zingen voor de bewoners. Daar gingen we dan, met onze kersttruien de afdelingen op!

Het is mooi om te zien dat, als we bijvoorbeeld zingen in een verzorgingstehuis of instelling, het vrijwel altijd gepaard gaat met een lach en een traan! Dit keer was dat ook zo. Tijdens het zingen rolden de tranen van de wangen van sommige bewoners en koorleden, Maar soms ontstond er ook een big smile op iemands gezicht en klapte en zong iedereen vol vreugde mee! 

Loflied

Bij één afdeling was er een bewoner die ‘Ere zij God’ meezong met haar handen omhoog geheven. Dit maakte veel indruk op mij. Ik moest denken aan de tekst in Psalm 63:5 ‘Zo wil ik U prijzen mijn leven lang, in Uw naam mijn handen opheffen’. 

Het ontroerde mij dat deze oude dame met dementie deed wat deze tekst zegt. Ondanks haar verwarring had zij in een helder moment een loflied voor God op haar lippen. We mogen God in elke situatie loven en prijzen en danken voor wat Hij voor ons gedaan heeft! Amen.