Vincent

Naam: Vincent

Geboortejaar: 1988

Taak binnen Romans Twelve: Tenor en Algemeen Bestuurslid

Lid van Romans Twelve sinds: November 2014

Even voorstellen:

Ik ben Vincent en al een aantal jaar trots lid van Romans Twelve. In het dagelijks leven ben ik vooral heel sportief bezig. Ik ben namelijk werkzaam als tennistrainer in Leiden. Dit doe ik nu al zeven jaar en het is een prachtig beroep waar je naar mijn mening goed fit voor moet zijn. Daarom ben ik ook bijna dagelijks in de sportschool te vinden om mijn fysieke gesteldheid niet te verwaarlozen.

Al van jongs af aan is muziek maken en vooral zingen een hobby van mij. In eerste instantie durfde ik dit nooit uit te spreken. Dit kwam vooral door de onzekerheid of ik überhaupt wel kon zingen. Dankzij Romans Twelve is hier verandering in gekomen.

 

Uitgelezen kans 

Vlak na het overlijden van mijn opa kwam Romans Twelve optreden in de Vredeskerk waar ik wekelijks naartoe ga. Het nummer How Great is our God/How Great Thou Art werd toen gespeeld. Dat was deels het nummer wat gespeeld werd tijdens de begrafenis van mijn opa. Ondertussen is dit ook mijn favoriete nummer. Aan het eind van de dienst werd verteld dat er nog nieuwe tenoren gezocht werden en ik kon dit niet aan mij voorbij laten gaan. Ik vond dat ik nu eindelijk iets moest gaan doen wat ik al die jaren niet durfde, maar wel wilde.

Door mijn beroep ben ik op momenten van catechisatie en andere christelijk gerelateerde bezigheden meestal aan het werk. Dit zorgde er voor dat ik verder van mijn geloof af stond. Romans Twelve was de uitgelezen kans om twee dingen op te pakken. Ik kon bij het koor bewuster bezig zijn met mijn geloof en dit door middel van zang tot uiting brengen.

Nu, na een aantal jaren, ben ik daar veel bewuster van geworden. Ik ben heel dankbaar dat Romans Twelve op dit moment een groot deel is van mijn leven. Ik sta heel sterk in mijn geloof en het talent dat ik heb gekregen, kan ik nu gebruiken om het geloof te verspreiden. Het mooiste zou zijn dat mensen dit voelen en horen als ik, of wij, muziek maken. Hopelijk raken mensen dan nieuwsgierig naar meer van ons.

Eenmaal bij Romans Twelve ging alles heel snel. Ik zat nog geen twee weken bij de groep en mocht al meedoen met het begeleiden van een dienst in de Ontmoetingskerk. Tijdens deze dienst mocht ik het nummer Crown Him solo vertolken. Dit is niet bepaald gebruikelijk, omdat het wennen binnen de groep toch wat tijd mag kosten. Achteraf gezien baal ik dat ik op dat moment zo druk was met het leren van de tekst en het zo goed mogelijk zingen van het nummer. De afgelopen diensten probeer ik veel meer bezig te zijn met datgene wat ik zing, en ook waarom ik het zing.

 

Evangelisatieprojecten 

Na een paar maanden werd er gevraagd of ik open stond om een taak binnen het bestuur te vervullen, mede omdat er een aantal mensen stopten. Ik probeer sindsdien als algemeen bestuurslid vol overgave mee te denken over wat het beste is voor Romans Twelve. Vorig jaar heb ik me ook ingezet voor het tot stand komen van het jubileumconcert waar Romans Twelve haar 20-jarig bestaan mocht vieren.

Daarnaast ben ik sinds vorig jaar verantwoordelijk voor het organiseren van evangelisatieprojecten. Ik probeer na te denken hoe we ons in kunnen zetten voor mensen of instanties buiten de kerkelijke diensten om. Zo zijn we al een aantal keer in verzorgingstehuizen geweest, maar ook bij het asielzoekerscentrum. We kunnen daar op een andere manier mensen van ons geloof laten horen of zelfs mensen sterken binnen hun situatie en hun geloof. Ik ben ook nu nog op zoek naar nieuwe initiatieven, dus suggesties zijn natuurlijk altijd welkom!

Als ik kijk naar de jaren die ik nu bij Romans Twelve zit, ben ik vooral heel trots. Trots hoe we als groep zijn gegroeid. Ik vind het echt heel bijzonder om te zien dat we een groep zijn die zo professioneel kan zijn en tegelijkertijd toch zo normaal blijft. Er zit tussen sommigen een aanzienlijk leeftijdsverschil en toch heeft dit geen invloed op hoe we met elkaar omgaan en elkaar behandelen. We zijn en blijven allemaal kinderen van onze Heer. Iets wat Romans Twelve echt een dierbaar moment van de week maakt waar ik telkens weer naar uitkijk!